Ride, Ride , Ranke

Sigfrid Ohrt er ti år gamal då ho utvandrar til Amerika saman med mor si og syskena i 1901, etter at faren hadde reist i førevegen – på flukt frå gjeld, politi og tvangsauksjon. Sigrid byrjar på skule. «Skulen var annleis. Språket endå meir. Læraren forbaud norsk» (s. 43 i Hugs kvinnene!).

Dette liknar det samar opplevde i Noreg frå midten av 1800-talet og heilt fram til ei ny lov i 1959 tillét bruk av samisk som skulespråk. Men også etter dette vart samiske barn straffa for å snakke samisk.

Sigfrid «sakna fjorden, fjellet, bestefar si røyst» (s. 44), og bestefaren som song «Ride, ride, ranke» for henne. Ho gifter seg og får fire barn som får engelske namn og berre snakkar engelsk. Ho har «ikkje tid til å halde språket ved lag» (s. 45).

Sigfrid vitja Noreg i 1971 – som så mange andre Amerika-utvandrarar – og døyr i 1985, etter å ha budd det meste av livet sitt i Amerika: i Bremerton, der ho dreiv hotell, og i Tacoma, Lynnwood, Seattle og Bellingham.

^{I dagane fram mot jul møter me kvar dag éi av dei ti norske kvinnene i boka. Dei representerer ei stor og mangfaldig gruppe kvinnelege røyster som først no, i 200-årsjubileet for den norske utvandringa til Amerika, byrjar å kome til orde.}

---